۞ امام علی (ع) می فرماید:
هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

موقعیت شما : صفحه اصلی » خبر فوری » خبر وسط » دانشگاه ها » یادداشت
  • شناسه : 288002
  • ۱۱ تیر ۱۳۹۸ - ۱۰:۴۶
  • نویسنده : محمد میرشکاری
دشمنان خود ساخته دولت تنها راه فرار از پاسخگو بودن
دشمنان خود ساخته دولت تنها راه فرار از پاسخگو بودن
یادداشت دانشجویی/

دشمنان خود ساخته دولت تنها راه فرار از پاسخگو بودن

دولت برای سرپوش گذاری بر عدم توانایی در عمل به بشارت‌های خود و رفع مشکلات مردم، به دنبال این موضوع است که افکار عمومی را به سمتی هدایت کند تا عدم کام یابی در برطرف سازی مشکلات را بر دوش گروهی غیر از دولت قرار دهد.

به گزارش “دانشجونیوز” ؛ محمد میرشکاری دانشجوی ارشد مطالعات منطقه ای دانشگاه علامه طباطبایی در یادداشتی که به این پایگاه خبری تحلیلی ارسال کرده با اشاره به عدم توانایی دولت تدبیر در تحقق وعده هایش، ساختن دشمنان فرضی و درگیر کردن افکار عمومی به درگیری و دوگانگی های ساختگی را راه فرار دولت از پاسخگو بودن در برابر مردم در مورد تحقق وعده هایش دانست.

متن کامل یادداشت به شرح زیر است:

آغاز به کار دولت اول حسن روحانی در روز ۱۲ مردادماه ۱۳۹۲ با طرح وعده‌های بسیاری همراه بود. روحانی سپس در جریان ریاست‌اش بر دولت یازدهم و پس از آن در دور دوم ریاست جمهوری‌اش که ۱۲ مرداد ماه ۹۶ آغاز شد، وعده‌هایی دیگر را نیز بر وعده‌های پیشین خود افزود.

او با نقد وضع موجود اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور، به مردم وعده داد دولتی بر سر کار آورد که هم مشکلات اقتصادی چون بیکاری و گرانی را حل کند و هم مطالبات سیاسی و اجتماعی و فرهنگی مردم را محقق سازد. اینک دکتر حسن روحانی، رسماً ۶ سال است که سکان ‌ریاست قوه مجریه کشور را در دست دارد و همچنان نتوانسته وعده های را که به مردم داده، عملی سازد.

دولت بر اثر نابسامانی های داخلی و عدم دستیابی به اهدافی که بخاطر آنها توانست رای مردم را به خود جذب نمایید، از جمله  «گشایش در سیاست خارجی کشور(برجام)»، «ایجاد رونق اقتصادی»،  «بازگشت ارزش پاسپورت ایرانی»، «ایجاد  مسکن برای مردم»، «ریشه کن سازی بیکاری»، «کنترل گرانی» و …  حتی نوید برطرف سازی مشکلات در ۱۰۰روز را به مردم می داد، ولی ملت ایران اثر هیچ کدام از وعده‌های دکتر روحانی را لمس ننمودند.

حال دولت برای سرپوش گذاری بر عدم توانایی در عمل به بشارت‌های خود و رفع مشکلات مردم، به دنبال این موضوع است که افکار عمومی را به سمتی هدایت کند تا عدم کام یابی در برطرف سازی مشکلات را بر دوش گروهی غیر از دولت  قرار دهد.

رئیس جمهور برای دستیابی به هدف خود دشمنانی را به صورت فرضی و خیالی، علم و ناتوانی‌ها را بر دوش آنها قرار داده. دولت یازدهم و دوازدهم دکتر حسن روحانی ۴ دشمن فرضی برای خود ساخته و بر آنها مانور می دهد که به ترتیب عبارت هستند از:

دولت پیشین

مجید انصاری معاون حقوقی رییس‌جمهوری درباره تاثیر اقدامات دولت گفته بود: “دو سال نخست دولت «صرف آواربرداری» مربوط به اقدامات دولت سابق شده است”. این صحبت ایشان نمونه ای از اساسی‌ترین اهرم هایی است که در دست دولت روحانی قرار داشته و دائم از آن یاد کرده و بخش اعظمی از مشکلات خود را بر دوش آن سوار می کنند.

دولت نهم و دهم احمدی نژاد اگر هیچ دستاوردی هم نداشته باشد همین که می تواند وسیله ای باشد برای دولت تا در هر شرایطی ضعف‌های به وجود آمده را تقصیر او و دولتش بیان کند، خود دستاوردی بزرگ است.

دولت در سایه

یکی دیگر از دشمنان خیالی دولت، در اصطلاح سیاسی “دولت در سایه” نامید می شود؛ دولت در سایه به دولتی اطلاق می شود که روی کار نیامده و هدفش در دست گرفتن کنترل دولت در واکنش به حوادث بزرگ است.

ادبیات دولت در سایه در پایان انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ و زمانی که دکتر سعید جلیلی یکی از کاندیداها گفت: “کار ما تمام نشد و در دولت در سایه به کار خود ادامه خواهیم داد” اصطلاحی رایج شد در زبان اعضای کابینه روحانی تا هر کم و کاستی دولت خود را به پای آنها بنویسند.

درصورتی که دولت در سایه اصلا در ایران وجود خارجی ندارد. یک دلیل، عدم وجود حزبی منسجم است که بتواند کابینه ای را در موازات دولت تشکلیل دهد، و دلیل دوم این که سعید جلیلی دولت در سایه را به عنوان گفتمانی فکری مطرح نمود که بتوانند به وسیله آن در زمینه هایی که دولت توانایی یا راه حلی نیاز دارد به یاریشان بشتابند.

دخالت نهادهای خارج از دولت در کار دولت

مستمسک دیگر برای فرار دولت در عدم پاسخگویی به ناتوانی در حل مشکلات، اسرار بر دخالت‌های نهادهای خارج از دولت همچون سپاه، قوه قضاییه و مجلس در کارهای دولت بوده است. رئیس جمهور اذعان دارد این نهادها با موازی کاری در امور دولت، باعث شده‌اند دولت نتواند مشکلات اقتصادی مردم را برطرف نماید، در صورتی که اگر کابینه روحانی برنامه صحیحی می‌داشت می توانست با کمک از این نهادها برای کمک به مردم استفاده کند.

اختیارات کم رئیس جمهور

رئیس جمهور در دیدار با فعالان سیاسی به این موضوع پرداخت و گفت: “وقتی از دولت سوال و مطالبه‌ای می‌شود، باید از طرف دیگر بررسی شود که دولت چه مقدار در حوزه‌های مورد سوال دارای اختیار بوده است. به‌طور مثال، اگر درخصوص سیاست خارجی، فرهنگ یا فضای مجازی از دولت سوال و مطالبه‌ای می‌شود، باید ببینیم دولت چقدر در این حوزه‌ها اختیار دارد. باید در حد توان و در حوزه اختیارات رئیس‌جمهور از دولت مطالبه داشت.”

تفسیر رئیس جمهور از اختیارات خود در ساختار کنترل امور کشور بسیار شوکه کننده و غیر قابل دفاع از طرف وی است، در صورتی که در  قانون اساسی اختیارات گسترده‌ای برای رئیس‌جمهور در نظر گرفته شده و با مروری اجمالی بر بندهای مرتبط با قوه مجریه می‌توان این موضوع را فهمید. گذشته از آنکه به بیانی صریح در اصل «۱۱۳»، مسئولیت اجرای قانون اساسی برعهده رئیس‌جمهور گذاشته شده و او پس از مقام رهبری، عالی‌ترین مقام رسمی کشور محسوب می‌شود، به استناد اصول متعدد دیگر از جمله اصول (۱۲۳- ۱۲۵ – ۱۲۶ – ۱۲۷ – ۱۲۸- ۱۲۹- ۱۳۴ و ۱۷۶) می‌توان گفت رئیس‌جمهور بیش از هر مقام رسمی دیگری در کشور اختیارات اجرایی دارد.

اختیارات و وظایفی که در کنار ریاست بر قوه مجریه و سیطره بر کلیه دستگاه‌های اجرایی، اساسا به واسطه آنها به رئیس‌جمهور به عنوان مسئول اجرای قانون اساسی داده شده است و مقام وی را تبدیل به مناسب‌ترین مقام حکومتی برای انجام این مسئولیت کرده است. حال با این همه اختیار چطور می‌توان از بار مسئولیت ها شانه خالی کرد.

اینک قاطبه مردم هم دردناک‌تر از همیشه در حال دیدن آب شدن قالب‌های یخ پس‌اندازهایشان هستند. افزایش عجیب قیمت مسکن و اقلام ضروری، زندگی را هم برای خیلی‌ها سخت کرده است و عجیب اینکه در این وضعیت آشفته باز آنچه که بیشتر از همه بر وجدان‌های بیدار فشار می آورد، فرار دولت از عدم پاسخگویی به دلیل ناتوانایی در رفع مشکلات و به جای آنکه عدم توانایی ‌ش را بپذیرد و در صدد بهبود وضعیت مردم برآید، مشکلات را به دشمنان فرضی خود حواله می دهد.

محمد میرشکاری/ انتهای پیام

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*