۞ امام علی (ع) می فرماید:
هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

موقعیت شما : صفحه اصلی » استان » خبر وسط » دانشگاه ها » یادداشت
  • شناسه : 293077
  • ۲۹ دی ۱۳۹۸ - ۱۵:۳۴
  • نویسنده : پریسا اندیده
خفاش هایی که تازه بیدار شدند…
خفاش هایی که تازه بیدار شدند…
یادداشت دانشجویی؛ پریسا اندیده

خفاش هایی که تازه بیدار شدند…

خفاش ها که تا سه روز قبل در سکوت کامل بودند و هیچ دردی به سوختن مسافران بوئینگ 737 از خود نشان نمی دادند، به یکباره از صبح روز 21 دی ماه عزادار شدند و در میان داغ از دست رفتگان، حوائج پلید خود را طلب کردند.

به گزارش “دانشجونیوز“؛ نفاق با رنگ بی شرفی، چند روزی است که در برخی گوشه های تاریک شهر سر از برف بیرون آورده است. خفاش ها که تا سه روز قبل در سکوت کامل بودند و هیچ دردی به سوختن مسافران بوئینگ ۷۳۷ از خود نشان نمی دادند، به یکباره از صبح روز ۲۱ دی ماه عزادار شدند و در میان داغ از دست رفتگان، حوائج پلید خود را طلب کردند.

آب گل آلود را مهیای صیادی دیدند و تا توانستند عقده گشایی کردند. از حضور میلیونی مردم در آخرین بدرقه قهرمانانشان گرفته تا فریادهای انتقامی که یک صدا سر می دادند. مردم و جوانانی که به هوای انتقام با مشت گره کرده سینه سپر ایستادند، یکی نیستند با کسانی که همه توانشان  اهانت به تصویری از قلب ملت ایران است.

نمک بر زخم ملت می شوند آن زمان که تقدیر دست به کار امتحان می شود. تقدیر تنها معلمی است که به امر خداوند وظیفه دارد تا اخلاص بندگان را خوش رنگ تر جلوه دهد. این سختی این روزها همان امتحان فریادهایی است که در بدرقه سربازان ولایت سر دادیم. همه گفتیم که از این پس ما هم قاسم سلیمانی هستیم.

حالا هم زمان آن رسیده تا همچون قاسم سلیمانی برای رهبر خود عباس گونه علمداری کنیم. این پرچمی که از خمینی به ارث رسیده، امروز رو به سعود می رود. سعودی که هیچ سقوطی ندارد مگر اینکه از خدا دور گردد. روزهای سرد زمستان، تاریخ ما را بیش از پیش محتاج اتحاد کرده است. دیگر فرصت چه کنم ها به سر رسیده و زمان آن است که در کنار یکدیگر برای آبادانی وطن، همه به پا خیزیم.

این سیستان و بلوچستانی که در آب غرق می شود هم، گوشه ای از وطن همه ما ایرانیان است همچون کرمان… چرا خفاشان به خون تشنه، هیچ از کرمان و سیستان و بلوچستان نمی گویند…؟! مگر گناه مردم فقیر کشور چیست که همیشه خارج از دید همه قرار دارند؟! صدای ناحق عده ای در سراسر دنیا مخابره می شود تا تیشه باشند بر ریشه های کشور… اما…

اما سکوت در صبر خفته مردمان نجیب و باایمان سیستان و بلوچستان و کرمان را هیچ کس نباید ببیند چرا که در دل های زرینشان، هیچ نشانی از نفاق و جدایی ندارند. اگر هم این خفاشان ببینند، برای سود خود از آن ها نردبان می سازند. چرا آمریکایی که هزاران بار دست به خون نه تنها ایرانیان که بسیاری از مردم جهان آغشته دارد باز نمی تواند چنین جنایت جنگی را انجام دهد؟ اما…

اما نظامیانی که ۴۱ سال است در هر سیل و زلزله ای پیش از هر کس خود را به مردم رسانده اند و پیش از هر کس تیر دشمن را به جان می خریده اند را این چنین احمقانه دشمن خطاب می کنند؟! چرا در مقابل ایثار سربازانمان فقط می گوییم وظیفه دارند؟ در کجای دنیا مردم حافظان جان و اموال خود را، دشمن خطاب می کنند؟ مگر این سربازان همان برادران و فرزندان خود ما نیستند؟

پس چرا باید هم دست دشمن شویم و خنجر نفاق را در سینه حافظان امنیتمان فرو کنیم؟ حماقت است که به جای بوسه بر دست این حارسان ملت، نمک بر زخمشان بپاشیم… خطایی که در اثر جنایت آمریکا و در شرایط جنگی که باز هم به خاطر آمریکا به وجود آمد، به اندازه کافی شیرمردان ما را رنجانده است…پس دیگر جایی برای سرزنش از آنان باقی نمانده است چون مقصر دانستن آنان اصلا انصاف نیست…

انتهای پیام/

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*