سه شنبه, ۱۴ مرداد , ۱۳۹۹
15 ذو الحجة 1441
Tuesday, 4 August , 2020
۞ امام علی (ع) می فرماید:
هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

موقعیت شما : صفحه اصلی » اجتماعی » خبر وسط
  • شناسه : 297323
  • ۲۲ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۱:۲۱
  • نویسنده : مهدیه عابدی
حق برخورداری از حقوق برابر
حق برخورداری از حقوق برابر
دانشجو هم حق و حقوقی دارد

حق برخورداری از حقوق برابر

مردم و خصوصا دانشجویان ﺑﺎﻳﺪ از ﺣﻘﻮق اﻧﺴﺎنی، ﻓﺮهنگی و اﺟﺘﻤﺎعی یکسانی برخوردار باشند.

به گزارش “دانشجونیوز“؛ مهدیه عابدی/ با توجه به این که این روزها در هر جمعی که می نشینیم حرف از عدالت و برابری حقوق به میان می آید، بر آن شدیم که این هفته، بندی از حقوق دانشجویی را برای شما انتخاب کنیم که حامل پیام برابری است ان شاالله.

بند دوم: حق ﺑﺮﺧﻮرداری از ﺣقوق برابر

مردم و خصوصا دانشجویان ﺑﺎﻳﺪ از همه ی ﺣﻘﻮق اﻧﺴﺎنی، ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ برخوردار باشند. طبق این بند تمامی دانشجویان از حقوق برابری برخوردار هستند. تعجب کردید؟! بله، بله، ما هم از این نمونه ها بسیار دیدیم و از حضور گرمشان بس مستفیض گشتیم.

همیشه افرادی در دانشگاه حضور دارند که درست است که ظاهرا یک نفر هستند؛ اما برای فهم عمیق حقوقشان باید کمی دست به ماشین حساب برد. ماشین حسابتان حاضر و آماده است؟ بله ، یادداشت بفرمایید.

ایشان اگر فرزند مدیر، معاونت x دانشگاه باشند، حقوقِ برابر برای این افراد با ضریب۲، اگر فرزند هیئت علمی باشند با ضریب ۲۰۰، اگر فرزند رئیس دانشکده ی x باشند با ضریب ۴۰۰ و اگر فرزند رئیس دانشکده ی y باشند با ضریب ۱۰۰۰ محسابه می شود.

اگر برایتان سوال پیش آمده که این ضریب ها برای چیست باید خدمت تان عارض شوم که برابری حقوق برای ما دانشجویان معمولی صدق می کند. این افراد کلا افراد خاصی هستند و در ضمن اگر ارزش هر دانشجوی عادی را برابر با یک امتیاز بگیریم، این افراد با این ضرایبی که دارند، این گونه این معادله ی برابری برایشان صدق می کند:

دانشجوی عادی = دانشجوی عادی
۲تا دانشجوی عادی = ۱دانشجویِ فرزند کارمند دانشگاه
۲۰۰ تا دانشجوی عادی = ۱دانشجویِ فرزند هیئت علمی
۴۰۰ تا دانشجوی عادی = ۱دانشجوی فرزندِ رئیس دانشکده X
۱۰۰۰ تا دانشجوی عادی = ۱دانشجوی فرزندِ رئیس دانشکده y

پس نتیجه میگیریم که الزاما هر دانشجویی با دانشجوی دیگر، ارزشش برابر است نه حقوقش! البته ما دانشجوهای معمولی حقوقمان با هم برابر است. خدایی ناکرده این طور نشود که فکر کنید این قانون حالا یک چیز الکی برای خودش گفته است…!

حالا ممکن است این سوال هم برایتان پیش بیاید که این ضرایب کجا به درد می خورند؟ خدمت تان عارض شوم کجا به درد نمی خورد، از انتخاب واحد گرفته که انگار به نسبت این ضرایب برای این افراد، سایت برای انتخاب واحد زودتر باز می شود که مباد خاطر معظم شان مکدر گردد. من باب اضطرابِ از کف رفتن بهترین کلاس ها با بهترین اساتید و بهترین زمان ها.

حتی سلف سرویس که به میزان ضرایبی که برای این افراد لحاظ شده می توانند از صف جلو زده و با یک چشمک همان ظرف غذایی که در دستان سرآشپز است الساعه تقدیم شان گردد. البته این افراد گرانمایه پس از یک بار صرف این غذاهای لذیذ سلف دیدند که در شانشان نیست و دیگر از وجودشان در سلف نیازی نیست که احساس خطر کنید؛ چون بی شک حضورشان در سلف فقط برای استفاده از میز و صندلی سلف است و گوشی به دست در انتظار رسیدن پیک موتوری اند.

و ایضا زاویه ی نگاه استاد ارتباط مستقیمی با این ضرایب دانشجویی دارد. مثلا برای ما دانشجویان عادی، استاد با زاویه ی ۳۰درجه متمایل به چپ چپ و از زیر عینک ما را نظاره می کند و هر چه این ضریب بالاتر می رود، زاویه ی دید استاد بالاتر و راست راست تر می گردد و همینطور شانه ی گرامشان شق و رق تر…!

همچنین آزمون های استعداد درخشان که وقتی ما افراد عادی قصد شرکت در این آزمون ها را داریم، باید چند هزار منابع لاتین با خط ریز و گایدلاین اصلی بخوانیم؛ اما این منابع با ضرایب ارزشمندی دانشجوها رابطه ی معکوس دارد. یعنی هرچه این ضرایب بالاتر، منابع معرفی شده کم تر و با فارسی سلیسِ درشت در اختیار شما قرار خواهد گرفت.

بگذار نگویم از نمره دهی! بله در این نمره دهی دیگر این ماشین حساب دم دست تان نیز هنگ می کند. ما دانشجوهای معمولی که اگر بچه های خوبی بوده باشیم، نمره ی درون برگه مان حساب می شود؛ البته اگر استاد حال و حوصله ی صحیح کردن برگه ها را داشته باشند.

 دانشجوهای ضریب دار، همان ضریب ها را به توان دو می کنیم ضرب در نمره ی خالص به اضافه سنوات والدین، می شود نمره ی اصلی شان. بله این جمع نیاز بود چرا که قاعده ضرب صفر در عدد، باعث جلوگیری از این برابری حقوق می شود.

این هم از بند دوم حقوق دانشجویی… خواستم بگویم عدالت همین هست که شما ضریب خودت را به خوبی حفظ باشی و به قول گفتنی پایت را به اندازه ی ضریبت یا گلیمت دراز کنی. اگر هم از ضریب خود ناراضی هستید پیشنهاد می کنم شما تلاش بفرمایید که در آینده عضو هیئت علمی یا رئیس دانشکده شوید بلکه فرزندانتان ضریب دار شوند!

انتهای پیام/

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*